Witajcie drodzy obserwujący.
Powracam do Was po niedługiej przerwie z obrazem mrocznym, nieoczywistym i akrylowym.
Widać tutaj chyba jakąś postać (a może kilka)? Nie jestem w stanie powiedzieć co to jest za miejsce, w którym się znajduje owa postać, ani nawet kim lub czym jest (o ile jest kimkolwiek/czymkolwiek).
Może kogoś lub czegoś szuka? Może szuka schronienia? Może mu/jej zimno?
Możliwe także, że błąka się po tej krainie już od bardzo dawna, tracąc codziennie resztki swego człowieczeństwa.
Panie Cyprianie, dawno nie było nowych dzieł? Czy żyje Pan?
Żyje Panie Paniczu :), miło mi, że mój los nie jest Panu objętny. Nowe dzieło już wkrótce.
Witajcie!
W dzisiejszym wpisie chciałbym się z wami podzielić akwarelowym obrazem ponurego miejsca, głęboko w Puszczy Knyszyńskiej. Niegdyś była tam podobno jakaś osada, jednak obecnie nie ma tam chyba nawet żadnych śladów dawnych budowli, no chyba żeby zaliczyć do tego grona ambonę myśliwską (której nie namalowałem i tak).
Jednak mimo wszystko gdy patrzę na ten obrazek to wcale nie mam ponurych skojarzeń. Może jest tu ciemny gąszcz i jakaś tajemnicza polana, ale jednak jest to pewnie dom dla wielu dzików, saren oraz innych stworzeń lasu. Ciekawi mnie, czy mój przyjaciel Waldemar zapuścił się kiedyś w te okolice, w celu obcowania z lokalną fauną i florą.
Ooo, Cichy Polak wspominał o puszczy i namalował ją Pan Cyprian. Nie chciałbym żeby się Pan skomercjalizował i robił działa na zamianie.
Puszcza od zawsze była bliska mojemu sercu, może Cichy Polak po prostu pobudził mój wewnętrzny głos, wołający do lasu.
O! Czytałam ostatni książkę Smugi, która opowiadała właśnie o Smugach – czyli łąkach w pobliżu lasu na Podlasiu! I tutaj ten brak drzew na pierwszym planie skojarzył mi się właśnie że smugami i tym lasem nieopodal! A że tam działy się straszne rzeczy, bo zabójstwo małych dzieci, to obraz nabiera bardziej mrocznego przesłania.
Bardzo fajne miejsce na rozbicie namiotu, z dala od cywilizacji, pośród drzew… Obraz mnie nie przeraża, ma fajną ciepłą kolorystykę
Cieszę się, że się Pani podoba Pani Fanko:). Niemniej jak wspominałem, jest tam ambona myśliwska i dobrze byłoby nie zostać pomyloną z dzikiem 😐
W Polsce trzeba uważać w pobliżu myśliwych 😉
🐗🐗
Pani Anno, to bardzo drastyczne o czym Pani pisze. Mam nadzieje, że na polanie z obrazka nigdy nie doszło do takich rzeczy…
A mnie ciekawi czy Pan Waldemar podczas swoich wojaży nurza się w naturze niczym dzik w barłogu, czy też tak naprawdę wcale nie jest aż takim dzikim śmiałkiem i odgradza się od lasu plastikowym namiotem i masą szpeju. Czy ktoś tak naprawdę kocha naturę? Przecież nawet dziki na widok luksusowego szałasu Pana Waldemara nie pogardziłyby odrobiną cywilizacji w ulewną noc. Czy Pan Waldemar nazwałby leśną norę swoim domem? Czy może leśne stworzenia są bezdomne? Jak to jest mieszkać w lesie na stałe, a nie tylko turystycznie kilka dni, obwarowana przeróżnymi cudami techniki? Zaiste, ponury ten las.
Z tego co mi opowiadał to jest entuzjastą szałasów. Więc domyślam się, że buduje swoje schronienie tylko z inwentarza lasu. Chociaż to już trzeba zapytać samego Waldemara 🙂
Może i tak Panie Cyprianie, ale pewnie ma ze sobą śpiwór, albo chociaż koc. Nawet o głupia peleryna musi budzić u dzików nie lada zazdrość. A czy dzik w pelerynie byłby dla nas dziki?
Drodzy obserwujący,
Dzisiaj przychodzę do was z niewielkim obrazem akwarelowym, który został zainspirowanym pewnym miejscem na skraju potężnej metropolii. Widać stamtąd panoramę całego miasta oraz niekiedy nawet same Tatry! Jest to również uznane miejsce entuzjastek i entuzjastów znakomitych wschodów słońca.
Nie wiem czemu, ale mi ten obraz przynosi na myśl, nie metropolie, tylko obszaru wiejskie, ich spokój, widoki niezachwiane nadmierna zabudowa. Góry w tle, pola, łąki i niewiele budynków wyróżniających się.
To wygląda jak moje okolice podczas potopu szwedzkiego, widok na Supraśl z Puszczy Knyszyńskiej, z tyłu to nie góry, a namioty szwedzkie, przez lokalsów zwane szałasami. Nazwa wzięła się stąd, że w środku w szale jadali niczym łasuchy.
Pozdrawiam Ciule
Pamięta Pan te czasy?
Tylko z opowieści dziadka :/
Ale cóż to może być za metropolia? Panie Cyprianie, toż to nie lada zagadka! Po prawej widać jakby morze, czyżby to było trójmiasto? Ale czy z Gdańska można zobaczyć Tatry? Doprawdy, ogień wśród chmur, na skraju woda i samotny krzyż na tle piekielnego nieba – oto pejzaż pełen sprzeczności!
Pani Siasiu, ma Pani rację że są tutaj „zmieszane” pewne elementy. Nie mogę jednak powiedzieć, że są to sprzeczności – bardziej uznałbym to za uzupełnienia.
No nie wiem Panie Cyprianie, Tatry z trójmiastem uzupełniają się chyba tylko w bajaniach sprzedawców mikroapartamentów
Nie można odmówić im wyobraźni :), jednak są też miejsca, gdzie morze i góry są blisko – np. Norwegia.
Panie Cyprianie, pewnie znajdą się tu lepsze geografki ode mnie, ale nie przypominam sobie żadnych norweskich gór o nazwie Tatry.
Przyjemny widok, Panie Cyprianie czy zdradzi Pan czy był to zachód czy wschód słońca?
Wschód Pani Fanko. Chociaż nieco boje się zdradzać zbyt wiele informacji o tym miejscu, ponieważ nie chciałbym żeby utraciło swoją tajemniczość i dyskrecje.
Doskonale rozumiem, miło mieć miejsce o którym wiedzą tylko nieliczni…
Witajcie drodzy obserwatorzy!
Dzisiaj będzie nieco inny wpis, ponieważ tym razem nie będę się za bardzo rozpisywał z interpretacją. Właściwie to nie jest to „prawdziwy” obraz, ponieważ jest to negatyw improwizowanego obrazu akwarelowego, który uznałem za ciekawszy niż ten „źródłowy”. Za każdym razem widzę w tym obrazie coś innego…
Pozdrawiam i zapraszam do udzielania się w sekcji komentarzy.
Jako honorowy członek Klubu Uprzejmych Programistów Androida muszę przyznać, że wygląda to jak prehistoryczny węzeł w technologi Ej Aj. Może kiedyś ludzie używali tego do odpisywania na maila lub odpowiadania na pytania.
Widzę, że skojarzenie bliskie wizji Pana Oskara
Dla mnie to jakieś mikroby pod mikroskopem!
Możliwe że to moja podświadomość pokierowała mnie w stronę mikrobów pod mikroskopem. W młodości bardzo się interesowałem nauką i oglądałem przeróżne rzeczy pod lupą lub pod mikroskopem.
O Panie Cyprianie! Toż to miał Pan zadatki na bycie naukowcem!
No cóż Panie Cyprianie, negatyw wygląda oczywiście jak burza. A pozytyw? Nie wiem czy to neuron, czy skolopendra, albo inny dziwny wij. Ale właściwie ponoć stawonogi też mają układ nerwowy, więc może to skolopendra gołym okiem i pod mikroskopem jednocześnie?
Nie wiem Pani Siasiu, jeśli tak to Pani widzi to jest to już Pani świat gdzie to Pani decyduje co jest czym 🙂
Przyznam Panie Cyprianie, że to dosyć przerażająca perspektywa. Chyba nie chciałabym decydować o losach świata. Chociaż gdybym mogła pozbawić bezkręgowce świadomości, to może moja dyktatura przyniosłaby ulgę tym miriadom maleńkich nieszczęśników?
Już Pani decyduje 🙂
Ale jak mam to sprawdzić, Panie Cyprianie? Skąd mogę wiedzieć, czy ktoś oprócz mnie ma świadomość?
Musi Pani uwierzyć. Chociaż… czasami człowiek się boi uwierzyć.
Mi się skojarzyło z freskiem Michała Anioła 'Stworzenie Adama’. W pierwotnym obrazie widzę długie palce strasznego potwora… A na dalszym tle taki profil kobiety lub Portugalię na mapie 😉
Fascynujące, ile osób tyle interpretacji
Bardzo ciekawe interpretacje Pani Fanko. To dla mnie wspaniały komplement, że ktoś widzi w moim „bohomazie” dzieło dawnego mistrza.
Dla mnie również ten obraz to esencja „Stworzenia…” Coś musi w tym być, skoro tyle osób zwróciło na to uwagę 🙂
Niesamowite! Pomyślałem dokładnie o tym samym fresku! Myślę, że negatywowe dzieło pana Cypriana niesie ukrytą paralelę do Stworzenia Adama, swego rodzaju kontynuację: przekazanie „iskry życia” przez człowieka-Adama dalej, do Sztucznej Inteligencji. Burza przywodzi na myśl Zeusa, Jowisza, Thora czy Peruna -; symboliczne przedstawienie sił boskich. Ale rzekome błyskawice przywodzą na myśl też skomplikowany układ połączeń sieci neuronowej.
Panie Cyprianie! Oto narodziny Skynetu!
Bardzo ciekawa interpretacja Panie Oskarze. Jest to jednak upiorna wizja (chociaż wg. chronologii Terminatora to spóźniona o jakieś 27-28 lat bo Skynet miał zyskać samoświadomość w 1997 roku :)).
Witajcie drodzy obserwujący.
Dzisiejszy obraz jest dla mnie bardzo specjalny, ponieważ podczas jego malowania bardzo pomogły mi słowa otuchy od moich przyjaciół. Dzięki nim zdobyłem się w końcu na odwagę, aby namalować coś niewybaczalnymi akwarelami i nie przejmować się aż tak, że coś nie wyjdzie.
Właściwie to nie wiem, co dokładnie przedstawia ten obraz.
Wygląda jakby jakaś scena „przekazania kubka kawy reprezentującego władzę skrzatowi z wielką czapką na głowie”, chociaż nie mogę mieć pewności.
PS. Czy tylko ja widzę tutaj postać Claymana z gry The Neverhood?
Ja tu widzę pokrewieństwo z twórczością Tadeusza Makowskiego, która bardzo do mnie przemawiała w dzieciństwie.
Pani Obywatelko – dziękuję za takie porównanie, to dla mnie wspaniałe wyróżnienie. Cieszy mnie, że obrazek się dobrze kojarzy.
Obraz bardzo ładny, ale zrobiłeś literówkę… *przedstawia
Mi się kojarzy z historią o jednej narkomance co po LSD pobiegła za kodem do studni i porozbijała karty w pokera. I na placu bije zostały piki wbite w ziemię.
Panie Kubo! To bardzo drastyczna historia. Czy były tam też jakieś kapelusze?
Drodzy obserwujący.
Możliwe, że niektórzy z was wiedzą, że jestem wielkim entuzjastą turystyki rowerowej. Przemierzając okolice przepięknej Puszczy Knyszyńskiej, niejednokrotnie zatrzymywałem się obok pozostałości po starym młynie. W końcu po wielu latach postanowiłem go namalować.
Niestety muszę się Wam do czegoś tutaj przyznać. Ci, którzy znają to miejsce, na pewno zauważą, że jest tu trochę „łyso”.
Spowodowane jest to nieco moim tchórzostwem. Bałem się zepsuć obraz, a odwagi wystarczyło mi tylko na to jedno malutkie drzewko w oddali, które pewnie i tak zostanie niedługo skonsumowane przez okoliczne bobry.
Niesamowite, że takie obiekty zachowały się jeszcze in situ. W pierwszej chwili myślałam, że to widok ze skansenu.
Niestety nie jest to widok ze skansenu, chociaż byłoby miło gdyby jakaś instytucja zajęła się konserwacją tego budynku.
Najważniejsze pytanie, czy zgolone bobry goła drzewo czy niezgolone?
„Łysość” tego miejsca ujęta w dziele artysty może mieć wymiar metaforyczny. Symbolizuje pustkę odczuwaną przez autora, kiedy opuszcza swoją małą ojczyznę, najpewniej w pogoni za dobrami materialnymi. Obraz ten ukazuje więc w sposób niebezpośredni odwieczną dychotomię pomiędzy żywotem minimalistycznym, acz spokojnym a chęcią poprawy warunków swojego bytu.
Piękna interpretacja Panie Carbonie!
Byt albo niebyt, oto jest pytanie.
Dokładnie fanka_rzeczy_ladnych dobrze mowi
Piękny obraz! Więcej odwagi Panie Cyprianie!!
Dziękuje za słowa otuchy Pani Fanko oraz Pani Anno. Mam nawet postanowienie na przyszły rok, aby być bardziej odważnym w mojej sztuce. Niestety jest to wewnętrzna walka, która może trwać nawet wiele lat.
Witajcie drodzy Obserwatorzy.
Chciałem dzisiaj pokazać mój najnowszy obraz ale niestety nie udało mi się go jeszcze skończyć. Natomiast przeglądając moje dawne obrazy natrafiłem na chyba mój pierwszy obraz olejny. Sam nie wiem co chciałem wtedy namalować, chyba miała to być jakaś martwa natura ale wyszło nieco inaczej. No chyba że latającą świeczkę zapachową można uznać za martwą naturę. Zielone jabłko wyszło jak jabłko – niestety okazało się że chyba jest zazdrosne o latającą świeczkę (tak jakoś się „patrzy” na nią dziwnie)…
Intrygujące jak Pan Cyprian wyprowadza oko obserwatora poza kadr obrazu zlewając linię rzeczywistego i namalowanego stołu w jedno. A może żaden ze stołów nie jest rzeczywisty? Może mamy do czynienia z metaobrazem?
Panie Oskarze sam już nie wiem co jest prawdą a co fikcją jak teraz patrzę na ten obraz. Myślę że kolejnym krokiem będzie portret portrecisty.
Wygląda smakowicie
Witajcie!
Dzisiaj będzie obraz akrylowy, o którym nie da się jednoznacznie powiedzieć co przedstawia. Ze strony moich przyjaciół, z którymi dzielę się moją twórczością otrzymałem wiele różnych skojarzeń – na przykład, że można zaobserwować tutaj klatkę schodową (zależy od której strony się na obraz patrzy).
Ja z kolei widzę tutaj coś co jest dzikie jakby z lasu – ale jednak nie jest naturalne.
Wygląda trochę jak kasztan
Konająca gwiazda.
To wybitne dzieło Cypriana Lupy doskonale oddaje beznadzieję losu brązowego karła. Za słaby by zabłysnąć. Samotnie przemierza pustą przestrzeń międzygwiezdną i powoli kona wypromieniowując energię w ciągu setek milionów lat. Wiecznie samotny. Wiecznie cierpiący.
Ja natomiast uważam, iż jest to parówka zawinięta w spaghetti bolognese, aczkolwiek na samym końcu już poniekąd podgnite.
Witajcie!
Dzisiaj przychodzę do Was z obrazem olejnym inspirowanym moim ukochanym Podlasiem. Sam obraz przedstawia zagajnik w okolicach Puszczy Knyszyńskiej. Patrząc na ten obraz przychodzi mi na myśl mój serdeczny przyjaciel Waldemar, który jest wielkim entuzjastą sztuki przetrwania. Zapewne gdyby tylko mógł, to gdzieś w tym zagajniku zbudowałby szałas i cieszył się pięknem przyrody i spokojem.
WOAH MEGA
Witajcie na stronie z moimi dziełami. Na razie nie ma tu zbyt wiele, jednak będę umieszczał tutaj artystyczne treści.
Bardzo piękna stronka Panie Cyprianie. Jeśli obrazki będą jeszcze piękniejsze,to chyba boję się je oglądać
Dodaj komentarz