Witajcie!
Lato się powoli kończy. Jednak jest jeszcze trochę czasu, aby miło powygrzewać się na słońcu. Jest to również znakomita okazja do spędzenia takiego gorącego dnia w towarzystwie przyjaciół, papieru, pędzli i farb akwarelowych.
Muszę przyznać, że nie był to łatwy plener – wiele osób również udało się nad wodę i bardzo ciężko było znaleźć odpowiednie miejsce do malowania.
Na szczęście idąc po lody, udało mi się wystarczająco napatrzyć na wodę i plażę, aby coś namalować. Chciałem w tym obrazie uchwycić tłum i zgiełk. Farba chciała jednak inaczej i powstał obraz z minimalną ilością „personelu na scenie” – ostał się jedynie jeden kształt, który nawet nie jestem pewien czy jest to człowiek. Udało mi się też namalować drugi obraz, który wydaje mi się mniej tajemniczy.

Witajcie!

Latem zawsze mam dylemat, czy malować obrazy „wakacyjne”, czy może zostawić je sobie na jesień lub zimę, aby powracać potem w wyobraźni do ciepłych dni.
Tym razem czując zew morza, postanowiłem, że nie będę czekał do zimy.
Zainspirowały mnie wspomnienia z rejsu po greckich wodach, który odbyłem w towarzystwie znakomitej załogi złożonej z zaprawionych w żegludze marynarzy (których serdecznie pozdrawiam!).
Bardzo mile wspominam ten czas i czuję, że na zimę będę myślami wracać do morskich przygód (oraz oczywiście do zielonych lasów Podlasia).

Jedyne co mi pozostało w tym wpisie to zadedykowanie owego dzieła wszystkim entuzjastkom i entuzjastom żeglugi (nie tylko tej morskiej).

PS. Obraz wygrzewający się na balkonie

Witajcie!

Skoro przyszło do nas lato, to chyba najwyższa pora na jakiś obraz z letnią wodą.
Tym razem nie będzie to żadne tajemnicze miejsce ukryte gdzieś daleko od tłumów, chyba nawet nie ma się co wysilać i pisać gdzie to jest.
Chociaż nie bywam tam może zbyt często, to jednak zdarza mi się tam zażywać rekreacji – przeważnie w formie spacerów z przyjaciółmi zwieńczonych filiżanką kawy.

Witajcie!
Kontynuując akwarelową serię prezentuję kolejny obraz. Jest to głowa w kształcie wzgórza, albo wzgórze z twarzą. Nie pamiętam już intencji jaką miałem przy tworzeniu tego „portretu”. Nie myślałem chyba o niczym szczególnym – chociaż muszę przyznać, że owe wzgórze „z twarzy” może kojarzyć się z bohaterami filmu, którego nazwa polskiej dystrybucji również brzmi „Wzgórza mają oczy”.

Natomiast, gdy patrzę na to dziś, to widzę kogoś kto jest wielkim entuzjastą przyrody i czerpie z obcowania z nią wielką radość. Można powiedzieć, nawet że się z nią zjednoczył, trochę jak żeglarze Latającego Holendra – tylko że w wersji górskiej.

Dedykuje zatem ten obraz wszystkim miłośnikom leżenia w trawie i w szałasach, oraz składam serdeczne życzenia aby nie dopadły was w tej trawie kleszcze…

Witajcie drodzy entuzjaści clupizmu!

Powracam do Was ze skromnym obrazem akwarelowym.
Nie będę się zbytnio rozwodził nad interpretacją tego „dzieła” ponieważ właściwie to jedyne co mogę powiedzieć to to, że chyba sobie stoją.
Może chcą się gdzieś dostać? Może czekają na spotkanie z jakąś wielką osobistością? A może muszą stanąć w kolejce do jakiegoś rytuału?

Sam nie wiem… Nastroje postaci wydają się różne, chociaż raczej skierowane w stronę tych posępnych lub rozdrażnionych. Może nie są pewni przyszłości, która czeka na nich po wyjściu z tej kolejki?

Witajcie
ten obraz olejny malowałem już od dłuższego czasu, jednak bardzo ciężko mi szedł.
Może dlatego, że nigdy nie malowałem takiego lasu, a może mało ogólnie malowałem scen zimowych – ciężko mi określić dokładnie.

Tym razem tworząc go, nie nawiedzały mnie żadne wizje reprezentantów lokalnej fauny – myślami byłem bliżej flory. Drzewa wyszły nieco koślawo, ale czuję że otrzymały dzięki temu nieco życia i charakteru. Zacząłem nawet rozmyślać, czy to drzewo pośrodku nie oddala się od pozostałych w jakimś akcie dezaprobaty lub buntu.

Zaczynałem ten obraz malować chyba w marcu a już się zrobił maj, który właściwie to okazał się dosyć zimny, dlatego ten zimowy pejzaż dedykuje właśnie jemu.

Drodzy entuzjaści malarstwa!

Witam Was po przerwie. Mimo, że nie wrzucałem nowych wpisów to pracowałem nad nowymi obrazami. Może nie malowałem aż tak dużo, jednak spędziłem dużo czasu obcując z przyrodą, która obdarowała mnie wieloma inspiracjami na nowe dzieła.
W tym czasie niejednokrotnie myślałem o moich przyjaciołach, którzy podróżują na dalekie krańce świata (a niektórzy nawet tam zimują!). Z samolotu często można zaobserwować piękne chmury lub zobaczyć z powietrznej perspektywy morza, wyspy i inne lądy.
W trakcie malowania tego obrazu wciąż mi czegoś brakowało, aż w końcu namalowałem tam w chmurach miasto.
Ciekawe, czy kiedyś latając samolotem będziemy mogli podziwiać takie widoki…

Witajcie!

Podczas ostatniego Spotkania Przyjaciół Amatorskiego Malarstwa postanowiłem, że spróbuję czegoś nowego. Ostatnio naoglądałem się filmów na platformie YouTube bardzo intrygującej malarki z Francji – Pani Nelly. Specjalizuje się ona w malowaniu nożami oraz często tworzy ciekawe obrazy abstrakcyjne.

Właściwie to chciałem namalować coś innego niż mi wyszło i przez większość procesu nie byłem w ogóle zadowolony z efektu. Może chodziło nawet nie o to że mi się w ogóle nie podobało, ale o to że to nie było to co sobie wyśniłem.
W końcu jednak poddałem się i pozwoliłem temu obrazkowi być tym czym jest.
Pozdrawiam wszystkich moich przyjacielskich malarzy, którzy uczestniczyli ze mną w owym spotkaniu SPAMu.

Witajcie drodzy entuzjaści obrazów.

Ostatnia dyskusja pod obrazem krwawego pejzażu wywołała we mnie niemałe emocje. Pomyślałem o tych wszystkich umęczonych duszach, które odeszły na drugi świat wyniku kaźni. Bardzo mnie to zasmuciło i doszedłem do wniosku, że należy odejść myślami w jakieś przyjemniejsze miejsce, gdzie nie ma bólu ani smutku.
Z takim miejscem kojarzą mi się bagna biebrzańskie, gdzie można znaleźć odosobnione miejsca oraz wodne labirynty. Niejednokrotnie odwiedziłem te tereny i zawsze były to miłe wspomnienia – nawet gdy zostaliśmy zaatakowani z moimi przyjaciółmi przez potężne chmury komarów.

Witajcie!

Dzisiejszy skromny obraz przedstawia ponownie miejsce, które nie istnieje. Chociaż, może nie do końca tak nie istnieje… Inspiracją były dwa zdjęcia, które kiedyś na siebie nałożyłem w programie graficznym.
Jedno było zrobione gdzieś w dzikich górach Armenii, drugie natomiast uwieczniało spokojny krajobraz mazurskiego jeziora. Samego montażu nie byłem w stanie niestety znaleźć, ale w jakiś sposób znalazł się on w mojej głowie.
Możliwe, że jest to podświadome malarskie nawiązanie do mojej dyskusji z Panią Siasią, o nierealnym miejscu, gdzie góry wpadają do morza.